Հոգե-մտաւոր

ՄԱՐԴ, ՈՐ ԽՕՍԵԼՈՒ ՏԵՂ ԳՈՐԾԵՑ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Ազգ մը միայն իր բանակով, իր սահմաններով, իր մշակոյթով ու արժէքներով չէ՛, որ իր գոյութիւնը կ՚ապահովէ։ Անոր գոյութեան մէջ դեր կ՚ունենան նաեւ անձեր, որոնք շատ անգամ կը մնան անանուն։

Մարդ սխալական եւ յաճախ յանցանք գործելու հակամէտ էակ մըն է։ Յանցանքը կանխելու՝ առաջքը առնելու եւ արգելք ըլլալու որպէս միջոց միշտ պատիժը գործածուած է զանազան կերպերովը։ Բայց հարցը սա է. մարդ յանցանք չի գործեր պատիժի՞ վախով, թէ անոր համար որ իր խիղճը չի ներեր եւ արգելք կ՚ըլլայ յանցանք գործելու։

ԱՍՏԻՃԱՆԱԿԱՆ ՔԱՆԴՈՒՄ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Ազգերու մահը մէկէն ի մէկ ակնթարթի մը մէջ չի՛ պատահիր. այդտեղ մահը կը սողայ լուռ հիւանդութեան մը պէս՝ անտեսանելի ձեւով եւ կամաց կամաց կը մաշեցնէ հոգին, կը քայքայէ առողջութիւնը եւ յամրօրէն կ՚առաջնորդէ դէպի փոս, դէպի գերեզման:

ԻՆՔՆԻՐՄՈՎ ՀՊԱՐՏԱՆԱԼ

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Ով որ իր անձը կը բարձրացնէ՝ պիտի խոնարհի, եւ ով որ իր անձը կը խոնարհեցնէ՝ պիտի բարձրանայ». (ՂՈՒԿ. ԺԸ 14)։
Ղուկաս Աւետարանիչի ԺԸ. գլխուն 9-14 համարներուն մէջ Յիսուսի պատմած առակին մէջ՝ երկու հոգի կ՚աղօթեն Տաճարին մէջ. մին՝ փարիսեցի, միւսը՝ մաքսաւոր։

ԷԼԻԱՍ, ԷԼԷՆԱ, ՍԻՆԹԻԱ, ՔԼՕԷ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Սփիւռքահայ մամուլ մը Հայոց Ցեղասպանութեան 111-րդ տարելիցին առիթով հրատարակեց սփիւռքահայ երիտասարդ-պատանիներու մտածումներ. կարեւո՛ր է լսել նոր սերունդին կարծիքը՝ հասկնալու եւ ճանչնալու համար այն ոգին՝ որով հասակ կ՚առնեն, որովհետեւ այդ ոգիին հիման վրայ է, որ ծնունդ պիտի առնեն իրենց յաջորդող սերունդները: