ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն հինգ տարիներ առաջ՝ 31 Օգոստոս 2021 թուականին ստացայ նամակ մը, որ կը կրէր անոր ստորագրութիւնը: Պարզ ու համեստ բառերու մէջ ամփոփուած էր ամբողջ կեանք մը. «Քառասուն տարիէ աւելի կը ծառայեմ ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթին»:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մամլոյ մշակներու ծառայութիւնը՝ որքան գիտութիւն, լուրջ աշխատութիւն, կարգապահութիւն կը պահանջէ, նո՛յնքան պարտաճանաչութիւն, պատասխանատուութեան գիտակցութիւն եւ մանաւանդ՝ անձնուիրութիւն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կեանքի մէջ որպէս մարդ բոլորս հաւասար ենք, սակայն, մեզ իրարմէ տարբերողը մեր ինքնութիւնն ու անհատականութիւնն է։ Այնպէս ինչպէս նոյն դէպքը կամ երեւոյթը տարբեր անձերու վրայ տարբեր հետքեր ու ազդեցութիւններ կը ձգէ, նոյնն է նաեւ նիւթական հարստութեան պարագան։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մահուան գործիքի՝ Խաչի նշանի վրայ գամեցիր, որպէսզի կամքիդ դէմ երկարող ձեռքս թուլացնես։ Համընթաց քու ոտքերուդ ազատարար իմ անսանձութեան պատճառով պատժարանի փայտին կպցուցիր, որպէսզի զսպես դուն գթածաբար վայրագութիւնը փախչող թշուառիս». (ՆԱՐԵԿ, Բան ԼԶ)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Երկար տարիներէ ի վեր մարդոց մեծամասնութեան մօտ տարածուած է հետեւեալ թիւր համոզումը. ան, որ հարստութեան մը տէր դառնալ կը յաջողի՝ խելացի ու բացառիկ տաղանդի տէր է, իսկ ան, որ կը շարունակէ մնալ իր միջին հարստութեան եւ կամ աղքատութեան մէջ, աւելի նուազ իմաստուն է։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Արդարեւ, թէպէտ ազատ էի, ոեւէ մէկուն ենթակայ չէի, բայց ինքզինքս բոլորին ծառայ դարձուցի՝ որպէսզի շատերը սիրաշահիմ։ Հրեաներուն հետ հրեայի պէս եղայ՝ որպէսզի հրեաները սիրաշահիմ, այսինքն՝ Մովսիսական Օրէնքին ենթակայ մարդոց հետ՝ Օրէնքին ենթակայ մարդու պէս ապրեցայ, հակառակ այլեւս այդ Օրէնքին ենթակայ չըլլալուս, որպէսզի Օրէնքին ենթակայ եղողները սիրաշահիմ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այստեղ, սակայն, կը տեսնենք լուրջ դաստիարակութեան խնդիր մը. մենք թէ՛ սփիւռքի եւ թէ՛ Հայաստանի մէջ չենք կրնար մեր նոր սերունդը դաստիարակել ապագայի յաղթանակի հեռանկարով. այդ հեռանկարին սկիզբը ազգային գիտակցութիւնն ու հայրենասիրութիւնն է։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Եթէ Տէրը չշինէ տունը, զուր տեղ կ՚աշխատին անոր շինողները։ Եթէ Տէրը չպահպանէ քաղաքը, զուր տեղ կը հսկեն պահապանները»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այո՛, մեր ազգային դժբախտութիւնները մեծ մասամբ արդիւնքն են անսկզբունք եւ աննկարագիր անհատներու ազգաւեր արարքներուն։ Հայ ժողովուրդը գրեթէ բոլոր ժամանակաշրջաններուն ունեցած է դաւաճաններ, որոնք սեփական շահը ազգային ու հաւաքական շահէն շատ աւելի վեր նկատած են, սակայն, մեր պարտութեան հիմնական պատճառը եւս այդ դաւաճաններու գոյութիւնը չէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Այո՛, Քրիստոսի հետ խաչին վրայ մեռայ եւ այլեւս կենդանի եմ. ես չէ որ կ՚ապրիմ, այլ՝ Քրիստո՛ս է, որ կ՚ապրի իմ մէջս», կ՚ըսէ Պօղոս առաքեալ իր նամակին մէջ. (ԳԱՂՏ. Բ 20)։
