Արխիւ

ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ

Հայերէն լեզուն ոչ-շատ հեռու անցեալին ապրեցաւ անկիւնադարձային ժամանակաշրջան մը. շրջան՝ ուր գրաբարը սկսաւ դիտուիլ որպէս «եկեղեցական լեզու» եւ մեր կեանք մուտք գործեց աշխարհաբարը՝ իր զանազան ճիւղաւորումներով, որոնք վերջաւորութեան ամփոփուեցան Արեւմտահայերէն եւ Արեւելահայերէն բաժանումներու տակ:

Երէկ, Թուրքիոյ Հայոց Պատրիարք Ամեն. Տ. Սահակ Ս. արք. Մաշալեան ընդունեց Պաքըրգիւղի Ծնունդ Ս. Աստուածածին եկեղեցւոյ Քառասուն Մանկանց դպրաց դաս-երգչախումբի ներկայացուցիչները՝ գլխաւորութեամբ Տ. Շահէն քհնյ. Օհանեանի։ 

Երէկ, Շիշլի մարզակումբէն ներս գումարուեցաւ հերթական ընդհանուր ժողով։ Նկատի ունենալով, որ մարզակումբը կայուն յաջողութեամբ կը շարունակէ իր գործունէութիւնը, համագումարի մթնոլորտէն ալ բնորոշուեցաւ համապատասխան բարձր տրամադրութեամբ։ 

ԱՐԱ ԳՕՉՈՒՆԵԱՆ

Պէյօղլուի «Նարեկեան» սրահի երդիքին տակ կազմակերպուած ասուլիս-քննարկումը կը ցոլացնէ խրախուսելի մտայնութիւն մը:
Պատմութիւն, արդի կարիքներ եւ քաղաքական իրադրութիւն. որոնումներ համադրուած եռոտանիի մը վրայ՝ թրքահայ համայնքի օրակարգին շուրջ:

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Արդէն ուսումնական տարեշրջանի աւարտն է, ամէն տեղ:
Մի հարցնէ՛ք, ինչո՞ւ եւ ինչպէ՞ս յանկարծ գրիչս տողերուս վրայ կ՚արձանագրէ եօթ եւ աւելի տասնամեակներ առաջ ծննդավայրիս յաճախած վարժարանիս մասին, որ կը կոչուէր Ազգային Հայկազեան երկսեռ վարժարան, ուր մանկապարտէզի (4) եւ նախակրթարանի (6) տարիներս հո՛ն անցուցած էի:

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Հայագիտութեան ժամանակակից դաշտին մէջ, ուր ուսումնասիրութիւններու մեծ մասը կը կեդրոնանայ արդէն իսկ ծանօթ աղբիւրներու վերարժեւորման վրայ, հետաքրքրական է տեսնել նոր աշխատութիւններ, որոնք թէ՛ առկայ բացերը կը լրացնեն, թէ՛ կը վերաձեւեն նոյնիսկ գիտական քարտէսի ընկալումը։ 

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

«Բայց մի՛ պարծենար եւ մի՛ արհամարհեր կոտրած ճիւղերը. մի՛ մոռնար որ դո՛ւն արմատներուն վրայ հաստատուած ես եւ ո՛չ թէ արմատները Քու վրադ». (ՀՌՈՄ. ԺԱ 18)։

ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԷՐՃԵԱՆ

Չեմ գիտեր, կը համաձայնիք թէ չէ, յատուկ ամիսներ գոյութիւն ունին մեր պատմութեան մէջ. փետրուարը Վարդանանց ամիսն է, օրինակ, հոկտեմբերը՝ Թարգմանչաց, գիր ու դպրոց էր միշտ սեպտեմբերը, «44-օրեայ» եղաւ, Եղերական կը մնայ ապրիլը, իսկ մայիսը՝ «Սարդարապատ»…

ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ

Մարդը՝ որ «փոքրիկ տիեզերք» մը կոչուած է, սակայն, իր մէջ կը զգայ անհունութեան անհպելի սահմաններուն սաւառնող կարողութեան մը թռիչքը։ Ուստի, իր միտքին սրաթռիչ թեւերովը մերթ կը խոյանայ դէպի երկինքի բարձրութիւններուն եւ մերթ կը մխրճի երկրի ընդերքներու մէջ եւ ովկիանոսներու անդնդախոր յատակը: