Ընկերա-մշակութային

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Մարդկային հաղորդակցութիւնը երբեք պարզ ուղիղ գիծ մը չէ։ Ան ալիք մըն է, որ կը բախի սիրտէ սիրտ, միտքէ միտք, բայց միշտ չի հասնիր իր նպատակին այն ձեւով, ինչպէս մենք կը պատկերացնենք։ 

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Վենետիկը՝ դարերու ընթացքին մշակոյթներու, ժողովուրդներու եւ գաղափարներու հանդիպման խաչմերուկը, վերջերս դարձաւ հայկական հոգեւոր ներկայութեան նոր խորհրդանիշ մը կրող վայր։

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Պոլիս ապրած տարիներուն է, որ ապագայ լեզուաբան, գիտնական Հրաչեայ Աճառեան առաջին անգամ խորապէս կը հաղորդուի բառերու կախարդական աշխարհին։

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Շղթայական բռնութիւնը, տնտեսական անարդարութիւնը եւ հասարակական հաղորդակցութեան խզումը այլեւս գաղտնիք չեն մեզմէ ո՛չ մէկուն համար։ Անոնք դարձած են մեր օրերու լուռ, բայց մշտական ուղեկիցները։ Սակայն, այս խորքային վէրքերը չեն բուժուիր կարճաժամկէտ լուծումներով կամ մակերեսային մեկնաբանութիւններով։ 

ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Նեվրիկ Սեպուհեան, ծնած է 1888 թուականին, Սամաթիա:
Յաճախած է Արամեան վարժարանը, ուրկէ ընթացաւարտ ըլլալէ ետք, իբրեւ ուսուցչուհի պաշտօանավարած է Նշանթաշի Նիկողոսեան վարաժարանէն ներս:

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Մարդու հոգին երբեմն կը լեցուի այնպիսի ծանրութեամբ մը, որ ո՛չ մէկ լեզու, ո՛չ մէկ բառ, ո՛չ մէկ ձայն կրնայ ամբողջովին կրել զայն։ Կը պատահի, որ սիրտդ կը բաբախի լուռ փոթորիկի մը պէս, մտքիդ մէջ հազարաւոր խորհուրդներ կը խառնուին իրարու, բայց, երբ կու գայ պահը զանոնք արտայայտելու՝ շրթունքներդ կը ծանրանան, բառերը կը փախչին, իսկ լռութիւնը կը դառնայ միակ ապաստանը։ 

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Այս տարի կը տօնուի պոլսահայ նշանաւոր բիւզանդագէտ, միջնադարագէտ, արուեստաբան ու նշանաւոր հայագէտ Սիրարփի Տէր-Ներսէսեանի 130-ամեակը։ 

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Անկեղծօրէն յայտնեմ, որ շատ-շատերու համար, այս տողերը կրկնութիւններ կրնան ընել կամ թուիլ, որովհետեւ, պատեհութիւնը երբեք չէ պակսած այս բոլորի մասին խօսելու, կամ գրելու:

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Ընդհանրապէս հետաքրքրական ու արժէքաւոր են այն յուշագրութիւնները, որոնք չեն սահմանափակուիր լոկ պատմական արձանագրութեամբ, այլ կը բանան մարդու մը ներաշխարհը՝ իր առօրեայ պարզութեան, խստակեաց կեանքին, հոգեւոր խորքին եւ ազգային գիտակցութեան անսպառ ծալքերուն մէջ։

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Արեւմտահայ գրող Գրիգոր Զօհրապի այն յօդուածները, որոնք կը վերաբերին կրթութեան, հաւատքի, բարոյականութեան, ուսուցիչի դերին եւ կրթական հարցերուն, չեն սահմանափակուիր իրենց ժամանակին մէջ։ Անոնք կը կազմեն մտահոգութեան շղթայ մը, որուն կեդրոնին մարդն է՝ իր ներքին յենարաններով կամ անոնց փլուզումով։