Հարթակ

​ԳԷՈՐԳ ՔԷՕՇ­ԿԷ­ՐԵԱՆ

Մեր գիտ­ցած ըմբռ­նու­մով՝ մեղ­րա­լու­սի­նը կ­­՚ըլ­լայ եր­կու հո­գիի հա­մար, հարս ու փե­սայ։ Սա­կայն կ՚ե­րե­ւի թէ կան բա­ցա­ռու­թիւն­ներ, հի­մա թոյլ տուէք բա­ցատ­րեմ։

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ՐԱԵԱՆ

Կ­­՚անց­նին տա­րի­ներ, կը սպիաց­նեն խոր վէր­քեր, չէ՞ որ կ՚ը­սեն ժա­մա­նա­կը կը բու­ժէ ա­մէն վէրք, այդ­պէս ալ կ՚ըլ­լայ, ար­դեօ՞ք: Հռիփ­սիկ ար­դէն պա­տա­նի, օր մը երբ դպրո­ցէն տուն կու գայ, ի՞նչ տես­նէ, Սո­ղո­մոն հօ­րեղ­բայ­րը Յով­սէ­փին հետ ի­րենց տունն է, ի՞նչ ը­նել՝ ու­րա­խա­նա՞լ, տրտմի՞լ, սահմռ­կած կը կանգ­նի պահ մը ու անզ­գա­լա­բար.

ՍԱՐ­ԳԻՍ ՓՈ­ՇՕՂ­ԼԵԱՆ

Չեմ յի­շեր ո՛ր դա­սա­պահն էր՝ միայն այն, թէ քննու­թեան պահ էր, տետ­րա­կիս նախ­կին է­ջե­րը կը պրպտէի հոն­կէ ակն­կա­լե­լով օգ­նու­թիւն՝ հար­ցու­մի մը պա­տասխա­նե­լու, մինչ լսուե­ցաւ ու­սու­ցի­չին ձայ­նը. «Հրեան երբ սնան­կա­նայ, հին տետ­րակ­նե­րը կը պրպտէ»: Ի հարկէ անձ­նա­կան դաս չըլ­լա­լուն՝ գլա­նը կը հարուա­ծէր զիս...։

ԿԱ­ՐԻ­ՆԷ Ա­ՒԱ­ԳԵԱՆ

Հա­լէ­պա­հայ գրող, հրա­պա­րա­կա­խօս, ար­ձա­կա­գիր, հա­սա­րա­կա­կան գոր­ծիչ, 120 գիր­քե­րու հե­ղի­նակ, բժիշկ Թո­րոս Թո­րա­նեան, սու­րիա­կան պա­տե­րազ­մի պատ­ճա­ռով հե­ռա­նա­լով իր ծննդա­վայ­րէն, հաս­տա­տուած է Հայ­րե­նի­քի մէջ, կը շա­րու­նա­կէ նոյն ե­ռան­դով ու ջա­նա­սի­րու­թեամբ, նուի­րու­մով ստեղ­ծա­գոր­ծել, մաս­նա­կից ըլ­լալ Հա­յաս­տա­նի մշա­կու­թա­յին կեան­քի ան­ցու­դար­ձե­րուն:

Յ. ՊԱ­ԼԵԱՆ

Միշտ զար­մա­ցած եմ հայ գա­ղութ­նե­րու «միօ­րեայ դպրոց»նե­րու պատ­կե­րին ի տես: Ին­չո՞ւ «դպրոց» ը­սել, երբ կրթա­կան հաս­տա­տու­թեան մը յա­տուկ ծրա­գիր չկայ, այլ հոն կ՚ա­ւան­դուին հա­յե­րէն դա­սեր, շա­բա­թա­կան մէկ կամ եր­կու ժամ, ըստ ու­սու­ցի­չին հա­յե­ցո­ղու­թեան եւ նա­խա­սի­րու­թիւն­նե­րուն:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

​Անս­պա­սե­լի չէր Վա­րու­ժան Ա­ւե­տի­սեա­նի Կի­րա­կի ե­րե­կո­յեան ը­րած յայ­տա­րա­րու­թիւ­նը: Ան կը յայտ­նէր, որ ի­րենք միա­ձայ­նա­բար ո­րո­շած են վար դնել ի­րենց զէն­քե­րը եւ յանձ­նուիլ իշ­խա­նու­թիւն­նե­րուն:

ՄԱ­ԹԻԿ ԷՊ­ԼԻ­ՂԱ­ԹԵԱՆ

Ժը­նե­ւի մե­ծա­գոյն հրա­պա­րա­կը՝ Փլեն­փա­լէն, յայտ­նի է իր տրա­պի­զա­ձեւ հարթ եւ պարզ կա­ռոյ­ցով, ընդ­հան­րա­պէս հոն կը հաս­տա­տուին այ­ցե­լու կրկէս­ներ կամ լուս­նա­պար­տէզ­ներ: Վեր­ջերս խո­շոր պաս­տառ­ներ զե­տե­ղուած էին եւ­րո­պա­կան ֆութ­պո­լի ա­ւար­տա­կան խա­ղե­րը դի­տող մար­զա­սէր­նե­րուն հա­մար:

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

​Շատ սի­րած եմ թուա­բա­նու­թիւ­նը, մա­նա­ւանդ ճշգրտու­թեան պատ­ճա­ռաւ. ա­ռաձ­գա­կան չէ, ոչ ալ հե­ղու­կա­յին, այլ հաս­տատ: Մէկ ա­ռա­ւել մէկ հա­ւա­սար է եր­կու­քի:

ԲԺԻՇԿ ԿԱՐ­ՊԻՍ ՀԱՐ­ՊՈ­ՅԵԱՆ

Եր­կար տա­րի­նե­րու ծանր եւ լուրջ աշ­խա­տան­քէ ետք, բժշկա­կան հա­մալ­սա­րա­նէն շրջա­նա­ւարտ ու­սա­նո­ղը, ստա­նա­լէ ա­ռաջ իր բժշկա­կան վկա­յա­կա­նը, գի­տակ­ցա­բար եւ հա­մո­զու­մով կը կա­տա­րէ բժշկու­թեան մե­ծա­գոյն վար­պե­տին՝ Հի­փոկ­րա­տի ուխ­տը, որ կ՚ը­սէ՝

​ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

«Մենք փրկուե­լու խնդիր չու­նինք։ Մենք ու­նինք ապ­րե­լու խնդիր, սոր­վե­լու, աշ­խա­տե­լու, ստեղ­ծա­գոր­ծե­լու, զար­գա­նա­լու, աշ­խար­հի հետ քա­լե­լու խնդիր։ Զէն­քով կա­րե­լի է փրկուիլ, բայց նաեւ կա­րե­լի է կորսնց­նել։ Վեր­ջին հա­շուով, զէն­քը գոր­ծիք մըն է, որ ինչ­քան ալ՝ ա­հա­ւոր, ու­նի սահ­մա­նա­փակ հնա­րա­ւո­րու­թիւն­ներ։ Մե­զի պէտք են ան­սահ­ման հնա­րա­ւո­րու­թիւն­ներ»:
Հիմա եթէ արիւն թափի, ի՞նչ պիտի ունենանք…
Տիգրան Պասկեւիչեան. «Ժո­ղո­վուր­դը ե­րե­ւա­կա­յա­կան նե­րուժ մըն է։ Այս նե­րու­ժի հար­ցին վե­րա­բե­րեալ նման քայ­լե­րու դի­մող­նե­րը միշտ ալ կը սխա­լին։ Նման հզօր, տպա­ւո­րիչ գոր­ծո­ղու­թեան եր­թալ՝ հա­շուած չըլ­լա­լով յա­ջորդ քայ­լե­րը, ա­հա­ւոր կը բար­դաց­նէ վիճակը։ Պե­տու­թեան ղե­կա­վա­րը Սերժ Սարգ­սեանն է եւ ու­րիշ ոչ ոք այս գոր­ծըն­թա­ցին վրայ ազ­դե­լու ո­րե­ւէ լծակ ու­նի»: