Ժ. Չ.
Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոս Արամ Ա.-ի նախաձեռնութեամբ կազմակերպուած Հայ մամուլի համայկական համաժողովը Անթիլիասի մէջ Հայաստանէն, Արցախէն եւ սփիւռքէն համախմբեց զանազան քաղաքական հոսանքներու պատկանող մամուլի շուրջ հարիւր գործիչներ։
ԱՆԻ ԲՐԴՈՅԵԱՆ-ՂԱԶԱՐԵԱՆ
-Ես չեմ հաւատար, ո՞ւր կը տանիս զիս:
Ըսաւ Հայկան ընկերուհիին, սակայն հետաքրքրութիւն մը կ՚աճէր ներսը. կ՚ուզէր երթալ, տեսնել, լսածներուն իրական կամ երեւակայական ըլլալը դատել...:
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Երեւանի «Զուարթնոց» օդակայանն ենք: Շուրջ երկու ամիս հայրենիքը «վայելելէ» ետք, տէր եւ տիկին Ամերիկա կը վերադառնանք: Առաւօտ շատ կանուխ էր:
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Ագահութիւնը մարդ արարածի ամենէն մեծ թերութիւններէն մէկն է, որովհետեւ երբ մարդ այս հիւանդութեամբ կը վարակուի, անտանելի ու անկուշտ կը դառնայ: Հիւանդութիւն կ՚ըսենք, որովհետեւ ինչպէս ցանկացած հիւանդութիւն մարդուն մարմինը կը կրծէ ու կը հիւծէ զայն, ճիշդ նոյն ձեւով ալ ագահութիւնը կը կրծէ ու կը հիւծէ մարդու հոգին, զայն վերածելով անջրդի անապատի մը, ուրկէ կը բացակային մարդկայնութիւնն ու Աստուծոյ օրհնութիւնները:
ԱՆՆԻԿ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
2005-ը սկսաւ «Հայ գիրերու գիւտին 1600-ամեակ»ի տօնակատարութեան յատուկ պատրաստութիւններով։ Անտարակոյս Հայ գիրերու գիւտը ամենէն կարեւոր իրողութիւններէն մէկն է Հայ ընկերային եւ հասարակական կեանքին։
ՀՐԱԿ ՓԱՓԱԶԵԱՆ
Նախորդ շաբթուայ սեբաստական ընդմիջումէս ետք, ահա կը վերադառնամ համշէնցիներու նուիրուած շարքիս, վերջին յօդուածով մը եզրափակելու համար զայն։
Նախապէս գրեցի համշէնցիներու բազմատեսակ ըլլալուն մասին, ներկայացուցի անոնցմէ ոմանք, որոնք զիրենք հայ չեն զգար, եւ ուրիշներ, որոնք հայ կը համարեն զիրենք։
Անթիլիասի մէջ տեղի ունեցած Հայ մամլոյ համահայկական համագումարի աւարտին ամփոփիչ պատգամով մը հանդէս եկաւ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսը։ Ստորեւ հրատարակուած յօդուածը խտացումն է իր խօսքին ու համագումարի փակման նիստին։
Գրաբարէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Խօսք. «Օրէնքը Մովսէսի միջոցով տրուեցաւ» (Յհ 1.17):
Մեկնութիւն. Մովսէսն ու օրէնքը անցեալին պատուելի էին, բայց անոնք օրինակ էին. Մովսէս՝ Քրիստոսի, օրէնքը՝ Աւետարանին, իսկ ժողովուրդը՝ նոր եկեղեցիին:
ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Մեծագոյն հարցը, որ կը լսեմ Հայաստան տեղափոխուող կարգ մը սփիւռքահայերէն «մինակ մնալու» խնդիրն է։ Շատ յստակ եւ ընդգծուած ձեւով յայտնի է, որ սփիւռքահայու հոգեբանութեան մէջ Հայաստանը անաղարտ եւ մաքուր հողաշերտ մըն է, որուն վրայ ո՛չ մէկ անախորժութիւն, ո՛չ մէկ յանցանք եւ ոչ մէկ սխալ կայ։
Հայաստանեայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տարուան ընթացքին երեք անգամ կը տօնախմբէ ու կը նշէ Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչի յիշատակը: Այսպէս, մեր եկեղեցին ունի իր Վիրապ մուտքի, Վիրապէն ելքին եւ Նշխարներու գիւտին նուիրուած երեք տօներ:
