ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Երէկ Նոր կիրակին էր՝ Կրկնազատիկի տօնը: Աւանդոյթի համաձայն, այս տօնի առթիւ «Մեսրոպ Մաշտոց» Մատենադարանէն Մուղնիի Սուրբ Գէորգ եկեղեցի տարուեցաւ Շուրիշկանի հրաշագործ Աւետարանը:
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Ինչպէս Սուրբ Յարութեան տօնը նախորդող շրջանը Եկեղեցին պահեցողութեան եւ ապաշխարութեան շրջան մը կ՚անցընէ, որ ծանօթ է Մեծ պահք կամ Քառասնորդացի պահեցողութիւն անուանումով, այդպէս ալ, Սուրբ Յարութեան յաջորդող շջանը ուրախութեան եւ ցնծութեան շրջան է, որովհետեւ Եկեղեցւոյ Փեսան՝ Տէր Յիսուս հրաշափառապէս Յարութիւն առաւ, մահուամբ մահը կոխելով եւ Իր յարութեամբ մարդոց կեանք պարգեւելով:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Կան մարդիկ, որոնք իրենց կեանքի ամբողջ ընթացքին գեղեցիկ խօսք մը չեն լսած։ Կան ընտանիքի անդամներ, որոնք իրարու հետ խօսելիք չունին, կան ծնողներ, որոնք իրենց երեխաներու համար կարդալիք գիրք չունին։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Օրեր առաջ լրացաւ 80-ամեակը աշխարհահռչակ հայ նկարիչ Արշիլ Կորքիի դստեր՝ Մարօ Կորքիի:
Մարօ Կորքի Արշիլ Կորքիի (Ոստանիկ Ատոյեանի) երկու դուստրերէն աւագն է, որ նոյնպէս հօր հետքերով ընթացած եւ ընտրած է արուեստի ճանապարհը:
ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
-Մայրի՛կ, երբ ես մեծնամ դուն պիտի պզտիկնա՞ս:
-Այո՛, Զաւէն:
-Իսկ քու մասին ո՞վ հոգ պիտի տանի:
-Դուն,- առանց վարանելու պատասխանեցի:
ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Իւրաքանչիւրս ունի հաւատք. աւելի կամ պակաս՝ դատաւորը Աստուած է:
Մենք յաճախ կը խօսինք մեր հաւատքէն: Իբր թէ կը սիրենք Տէրը:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Գրող, թարգմանիչ, Հայկական բարեգործական ընդհանուր Միութեան (ՀԲԸՄ) քարտուղար Վահան Մալէզեան 1950 թուականին սկսած է գրի առնել իր յուշերը, որոնք հրատարակած է «Ճամբուս վրայ» եւ «Ճամբուս ծայրը» (Ա. եւ Բ.) հատորներուն մէջ: Այդ յուշերուն մէջ ուշագրաւ մանրամասներ կան նաեւ Պողօս Նուպար փաշային հետ իր մտերմութեան շուրջ:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Այս գարնան սկիզբը գործի բերումով եղայ Երեւանի Նուպարաշէն թաղամասը, ուր վերջին անգամ շուրջ քսան տարի առաջ այցելած էի: Երեւան քաղաքի 12 վարչական շրջաններէն է Նուպարաշէնը, որ սահմանակից է մէկ կողմէն Էրեբունի, միւս կողմէն՝ էնգաւիթ վարչական շրջաններուն եւ Երեւանի մէկ ծայրամասը կը գտնուի:
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Առաւօտ կանուխ էր, տակաւին լոյսը ամբողջութեամբ իր տիրակալութիւնը չէր հռչակած երկրի վրայ: Թռչունները տակաւին նոր կը սկսէին իրենց ամէնօրեայ ճռուողիւնը՝ մարդոց ու բնութեան յայտարարելով նոր արշալոյսի մը սկիզը:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Այն ամէն ինչ, որ գրեցի, իմաստի որոնում էր:
Իմ կարճ, անիմաստ (գուցէ իմաստալից) կեանքէն յետոյ այլեւս ամէն ինչ անիմաստ կը թուէր, կամ ես նկատած էի անիմաստութիւնը։
