Ընկերա-մշակութային

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Մա­յիս 6-ին, 112 տա­րի ա­ռաջ, Վա­նի մէջ ապ­րող Մար­տի­րոս Գա­բու­զեան (կամ Գար­բու­զեան) ա­նուն հա­մեստ հա­յու մը ըն­տա­նե­կան յար­կին տակ, լոյս աշ­խարհ ե­կաւ մանչ զա­ւակ մը, ո­րուն ա­նու­նը դրին Վահ­րամ։ Մա­նուկ Վահ­րամ հա­զիւ սկսած էր հա­սակ նե­տել եւ պա­տա­նե­կան տա­րի­քը թե­ւա­կո­խել, երբ հասաւ 1915-ին ար­հա­ւիր­քը… Բազ­մա­հա­զար վա­նե­ցի­նե­րու հետ, ար­մա­տա­խիլ ե­ղաւ նաեւ Գա­բու­զեան­նե­րու ըն­տա­նի­քը, որ ռու­սա­կան նա­հան­ջող զօր­քին հետ ան­ցաւ Ե­րե­ւան եւ հոն բնա­կու­թիւն հաս­տա­տեց։

​Կալաթասարայի «Ճեզայիր» համալիրին մէջ շաբաթավերջին տեղի ունեցաւ նոր ժողովածուի շնորհանդէսը:
«Ferah Tut Yüreğini» գրքի գինեձօնին ներկայ գտնուեցաւ նաեւ անմոռանալի վարպետի այրին Անայիս Եալտըզճեան:

Յայտ­նի նկար­չու­հի Ի­տա Գահ­րա­մա­նի ջրա­ներ­կե­րու ցու­ցա­հան­դէ­սը շա­բա­թա­վեր­ջին բա­ցուե­ցաւ Նշան­թա­շըի «Մար­քի» կա­հոյ­քի եւ գե­ղա­րուես­տի սրա­հին մէջ։ Սա Ի­տա Գահ­րա­մա­նի չոր­րորդ ան­հա­տա­կան ցու­ցա­հան­դէսն է։ Ան մեր կեր­պա­րուես­տի աշ­խար­հի այն­քան հա­մակ­րե­լի դէմ­քե­րէն մին է եւ կը շա­րու­նա­կէ միշտ պատ­նէ­շի վրայ մնալ այս բնա­գա­ւա­ռէն ներս։

Մա­յիս է։ Տար­ւոյն ա­մե­նա­գե­ղե­ցիկ ա­մի­սը։ Բնու­թեան ա­մե­նա­կեն­սու­նակ ե­ղա­նա­կը։ Ա­միս մը նուի­րուած մայ­րե­րուն։ Բո­լոր մայ­րե­րուն։

Կ. Գ.

2015 տա­րի­ներ ա­ռաջ քա­րայ­րի մը մէջ ապ­րող ա­նա­սուն­նե­րուն մի­ջեւ փոք­րիկ մը ծնաւ։ Մայր մը ան­հուն գուր­գու­րան­քով ծռե­ցաւ վրան, ժպիտ մը ծաղ­կե­ցաւ ա­նոր շրթնե­րուն վրայ ու իր ու­րախ դէմ­քը լու­սա­ւո­րուե­ցաւ մայ­րա­կան յաղ­թա­նա­կի ճա­ռա­գայթ­նե­րով։

ԹԼԿԱ­ՏԻՆ­ՑԻ

Մա՛յր բո­լոր ա­սոնք ու աս պատ­մած­նե­րուդ ա­մե­նա­յե­տին ման­րա­մաս­նու­թիւն­ներն ալ միտքս են տա­կա­ւին, ո­րոնք տու­նին պզտիկ­ներն ալ չեն մոռ­ցեր ու ա­նոնք մէկ-մէկ սոր­վե­ցու­ցած ա­ղօթ­քիդ պէս կը յի­շեն, բայց՝ քա­նի որ կ՚ը­սեմ, միայն գի­շեր մը ճամ­բոր­դե­լով, այն­քան մը տե­ղե­կու­թիւն­ներ կը բե­րէիր գե­ղէն, որ այն­քան հե­ռու կը մնար մեզ­մէ, հի­մա ալ պահ մը վեր ա՛ռ գլուխդ ու ը­սէ՛ ին­ծի, ի՞նչ կայ ան­դին։

Գո­հու­նա­կու­թեամբ վե­րա­հա­սու կ՚ըլ­լանք, թէ «Ա­րաս» հրա­տա­րակ­չա­տու­նը պատ­րաս­տած է ան­մահ բա­նաս­տեղծ Զահ­րա­տի գոր­ծե­րէն բաղ­կա­ցեալ թրքե­րէն ժո­ղո­վա­ծոյ մը։ Այս գիր­քը, որ ձօ­նուած է Զահ­րա­տի ծննդեան 91-րդ տա­րե­դար­ձին, կ՚ընդգր­կէ ա­նոր ա­ռա­ջին ան­գամ թրքե­րէ­նի թարգ­մա­նուած շարք մը ստեղ­ծա­գոր­ծու­թիւն­նե­րը։

Տեսակցեցաւ՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Եգիպտահայ ականաւոր գործիչը Երեւան այցելութեան օրերուն շահեկան հարցազրոյց մը տուաւ ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթին:
Վահրամ Բրուտեան քաջածանօթ է հայութեան հարցերուն, կը հրճուի իւրաքանչիւր յաջողութեամբ եւ ցաւ կ՚ապրի անարդարութիւններուն համար:

Դաշ­նա­կի ու­սուց­չու­հի Մա­րիեթ­թա Խա­չատ­րեա­նի սա­նե­րը մաս­նակ­ցու­թիւն բե­րին Բե­րա­յի 10-րդ մի­ջազ­գա­յին դաշ­նա­կի փա­ռա­տօ­նին, որ այս օ­րե­րուն կ՚ար­ժա­նա­նայ ե­րաժշ­տա­սէր հա­սա­րա­կու­թեան հե­տաքրք­րու­թեան։ Ե­րէկ, Պէ­յօղ­լուի մէջ, Բե­րա­յի գե­ղա­րուես­տից վար­ժա­րա­նի սրա­հի եր­դի­քին տակ տե­ղի ու­նե­ցաւ Մա­րիեթ­թա Խա­չատ­րեա­նի սա­նե­րուն նուա­գա­հան­դէ­սը։ Այս­պէս, փա­ռա­տօ­նին մաս­նակ­ցու­թիւն բե­րին Մար­տիկ Շանթ Էս­մէր (Կեդ­րո­նա­կան), Ա­րի Պար­սա­մեան (Մխի­թա­րեան),  Լի­լիան Ա­ւի­թօղ­լու (Գա­րա­կէօ­զեան), Մի­քա­յէլ Քա­մի Սի­րոբ (Մխի­թա­րեան) եւ Քրիս­տի­նա Նաի­րա Սի­րոբ (Սէն Փիւլ­շե­րի)։

Գա­տը­գիւ­ղի «Սիւ­րէյ­յա» օ­փե­րա­յին մէջ ե­րէկ ե­րե­կո­յեան տե­ղի ու­նե­ցաւ յատ­կան­շա­կան ձեռ­նարկ մը։ Այս­պէս նուա­գուե­ցաւ յայտ­նի գրող Եա­հեա Քե­մալ Պէ­յաթ­լըի ձօ­նուած օ­րա­թո­րիոն, ո­րու հե­ղի­նակն է Այ­տըն Քար­լը­պէլ։